Και σύ θάλασσα...

Καί σύ θάλασσα

Και συ θάλασσα 

τρομαχτικά γαλάζια,

μέσα στον άχρονο κόλπο σου

κρύψε τους αιφνίδιους θυμούς σου.

Σε λάμψη να μετουσιωθούν.

Να γίνουνε χώμα και ιδρώτας,

όσο το φως εκθαμβωτικοί,

την τελειότητα περιβεβλημένοι

με λατρείας πτυχές, ανεπανάληπτες.

Από τη συλλογή Ανάφλεξη στιγμών

Όσο ξεμακραίνεις....

Όσο ξεμακραίνεις

Όσο ξεμακραίνεις θα θυμάσαι τις λέξεις
που αποκρυπτογράφησες στης αστραπής τη χώρα.

Η ίδια προαιώνια λαχτάρα λιάζει στα μάτια τους
τα πλουμιστά της μεσοφόρια.
Σε χαραμάδα αρχέγονη δική τους μουσική
ηδονικά διεισδύει με αποχρώσεις μυστικές.
Γύρω από το σώμα της στιγμής,
τα χέρια τους διαγράφουνε τροχιά εκστατική.

Όσο ξεμακραίνεις οι λέξεις φλέγονται
σαν παπαρούνες στην ομίχλη.

Όσο ξεμακραίνεις μία άνοιξη αγύρτισσα
σπαρταρά στους βαθύφωνους του ουρανού λειμώνες.

Από την συλλογή Ανάφλεξη Στιγμών 

Μην και ξεχάσει...

Μην και ξεχάσει

Κι ο ουρανός έντρομος
προβλέποντας τον κίνδυνο,
μην και ξεχάσει της θάλασσας τη μορφή,
με ένα Φι να ολοκληρώνει το σχήμα του ,
σαν φραμπαλάς στο φλογάτο φόρεμα της Κάρμεν,
έβρεξε μια άνοιξη,
με άνθη συνθέσεις απο λέξεις σήμαντρα,
να επισημαίνουνε τις πιο επιθυμίες.
Σύγκορμα να συνεπαίρνουνε,
καθώς οι ήχοι τους,αισθήσεων διεργασία μυστική,
σπάζουν επάνω στο δέρμα ημέρας γιορτινής.
Καθώς παραδοχή τρόπαιου,σε ναό μοναχικό,
αυλακώνει σε κίνηση κυκλική,
την κυριαρχία των λέξεων.

Από τη συλλογή  " Ανάφλεξη στιγμών ".

Το χρώμα σου...

Το χρώμα σου

Που παράξενα η θάλασσα

μαρτυρεί την παρουσία σου

Στο φρύδι των κυμάτων

ο αφρός καλλιεργεί ένα καλοκαίρι

που κρέμεται από τις πευκοβελόνες

και ξενυχτάει στα φύλλα της ελιάς

μ' όλο το κόκκινο να πυρπολεί

την βαθιά σιωπή των ματιών σου

μ' όλο το εκτυφλωτικό λευκό

να αδρανοποιεί τα γενναιόδωρα

κι όλες τις αποχρώσεις του μπλε

να συνθέτουν τους δικού σου ήχους.

Στη μαγεία των χρωμάτων, το Χρώμα σου.

Μέθη του νότου λυτρωτική,

αποτυπώνω τον πελαγίσιο δρόμο σου.

Στην πραγματικότητα του ονείρου

με

    κομ

          μέ

              νη

                 α

                   ν

                     ά

                       σ

                         α

2 Αυγούστου 2003

Από τη συλλογή " Ανάφλεξη στιγμών "

Της φωνής σου τα κόκκινα....

Της φωνής σου τα κόκκινα

Άκουσα το τύμπανο της σελήνης.

Πολλές φορές το άκουσα.

Και τώρα ακόμη,

ο ήχος του απλώνεται,

αδιάλειπτα στον άνεμο απλώνεται.

Στης αγρύπνιας την ώρα,

ακούω τον άνεμο

και ντύνομαι της φωνής σου

τα κόκκινα.

Aπο τη συλλογή," Ανάφλεξη στιγμών " 2002

Υγρή κραυγή

Υγρή κραυγή

Στη Σούλα Τσατσάκου

Παράπονο φθινοπωρινής βροχής

αθόρυβα κυλάς

απ’ τον γαλάζιο παγετώνα του κορμιού της

σε αρχαία ρυάκια πυρετικά,

που άπλωναν στον ήλιο τη χαρά τους

τις υποσχέσεις τους ντυμένα.

θα ‘ρθουν πολλές ημέρες να το γευθούν

θα ‘ρθουν πολλές ημέρες

για να το μοιραστούνε.

Η μνήμη σιωπηλή μοιάζει ατελείωτη

κι απ’ τα μικρά παράθυρα της

υάκυνθοι φεγγίζουν,

κι όλο το μυστικό των φλογισμένων στιγμών

σε στήθος ήρεμων κυματισμών φωλιάζει.

Στη κουπαστή του χρόνου αραγμένη,

υγρή κραυγή, η νιότη σου. 

Από την συλλογή «Φαινώ η αγρύπνια του πελάγου»

Απροσδόκητα

Απροσδόκητα

Εμφανίστηκε απροσδόκητα

φορώντας το «εσείς».

Μία λέξη τυπική,

σαν πανωφόρι συνηθισμένο

για τις κρύες ημέρες του χειμώνα .

Ύστερα, με χάρη κι ευστροφία

αγκυροβόλησε στο «εσύ»,

μ`ένα φόρεμα κόκκινο

που χάϊδευε τις καμπύλες της.

Για να μείνει γυμνή

μπροστά σ`έναν μαγιάτικο,

Ολύμπιο θεό.

Με βλέμμα υπόσχεσης την έντυνε

φωλεμένος στο ρόδο της καρδιάς της.

Από την συλλογή "Στα άδυτα της ύπαρξης μου"