Από πάντα

Αποικία Κοχυλιών

Αποικία Κοχυλιών

Η βροχή σχεδιάζει σχήματα

που ψάχνουνε το κενό τους

κι επιδεινώνει τη μάχη των ημερών

με την αγωνία της νύχτας.

Αντέχεις στη δοκιμασία,

σημάδεψε τα κομψά πόδια σου,

ως τους ανεμοδείχτες σκαρφαλώνανε

για εντελβάϊς.

Κι ο πόνος,

τι αγκάθι αιχμηρό βγάζει από το άνθος του,

τι δηλητήριο εκτοξεύει από το στόμα του.

Οι ημέρες φεύγουνε - φεύγουνε

κατά την άνοιξη,

με γύψινα φτερά τα χελιδόνια της

δεν καθρεφτίζονται στον αγέρα.

Και η μεγάλη πλατεία της Σελήνης

κρύσταλλο σκοτεινό

από τις παραμορφωμένες ημέρες.

Μόνον οι λέξεις σου,

αποικία κοχυλιών από ασήμι και φως

στο βυθό της καρδιάς μου αρμενίζουν.

Από την Συλλογή Αποικία Κοχυλιών 

Σταθμός Victoria

Σταθμός Victoria

Ανάμεσα στο κίτρινο των τραμ

με τα πολυφωνικά καναρινί τραγούδια,

στο πράσινο των φαναριών,

που εξαπολύει σμήνη επιθυμίας, 

το τραίνο κουβαλάει ανάσες καθημερινές 

στο σταθμό Victoria.

Οι μορφές αδιάφορες

κι ο άγγελος της φωτιάς να ψιθυρίζει:

να θυμάσαι, να θυμάσαι το πράσινο.

Εκεί κάτω,

στις όχθες των υπόγειων διαδρομών

με πόσον κόπο

η έλλειψη σε φως μεταλλάσσεται.

Κραδασμός ελεύθερος από κανόνες υποταγμένους

στο ανέκφραστο του σώματος.

Με απλωμένες τις ρίζες σου

σε άλλον τόπο

θ` ανθίζεις στον πυρετό ύλης ορισμένης.

Από την Συλλογή Αποικία Κοχυλιών 

Τα επτά χρώματα της ίριδας

Από τη συλλογή Ιδεογράμματα 

Τόση ζωή σε μαργαρίτας πέταλο

Τόση ζωή σε μαργαρίτας πέταλο 
Στο Γιώργο και τη Μαρία Φρέρη

Τόσος χρόνος σε μια στιγμή.
Τόση άνοιξη. Τόσος χειμώνας.

Τόση παραφορά σε ίχνη αστερία
στους έκπληκτους βυθούς.
Τόση ζωή σε μαργαρίτας πέταλο
καταμεσής του ανέμου.
Και να μην γίνεται άλλη διαδρομή να γνωρίζει
πέρα από τη θέρμη των φιλιών
μέχρι τα ηδονικά τοπία των σωμάτων
και της ψυχής το ρόδο, στην αρμονία του απόλυτου.

Γέννηση παρθένας στιγμής, περίλαμπρης,
σάρκα σταλάζεις υπέροχη,
σπέρμα ατίθασο, πνεύμα λαμπερό.
Γεύση ζωής πρωτόπειρη,
διάθλαση αφής πολύσημης.
Ανάβλυσμα απ' τις κυψέλες του άπειρου
μεσ΄ το κενό του κόσμου.

Τόση ζωή με κόμη από φλόγα διαυγή.
Και να μη ξέρει πως ονειρεύεται.
Επειδή γεννηθήκαμε Εμείς.

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2003 8 η ώρα το βράδυ.

Από τη συλλογή Ανάφλεξη στιγμών (2004)

Δώσε μου

Δώσε μου τις λέξεις σου
πόσο πολύ τις θέλω,
άλλοτε στο αιχμηρό μεσημέρι,
βαμμένο στη συναυλία των τζιτζικιών,
άλλοτε στην έφοδο των αισθήσεων
τις πληγωμένες ώρες,
σαν μία φλέβα νερού ανάμεσα σε φράχτες,
μέσα στη σκληρή άπνοια να σπάει τον αιθέρα
για να αναδυθεί η Νύμφη Στιγμή.
Στο ξέφωτο ξανά να εισβάλλει,
εκεί που εκρήγνυνται οι επιθυμίες
κι αχνίζουν των σωμάτων οι ευωδιές.
Δίχως να καρτερεί.
Στο πριν και στο μετά να ξαποστάσει.
Έτσι όπως προστάζει η καρδιά
ή όπως είναι δίκαιο.

Από τη συλλογή Ανάφλεξη στιγμών (2004)

Άγια Στιγμή...

Άγια Στιγμή

Ο Φάουστ λέει στη Στιγμή που φεύγει:
«Μείνε λίγο ακόμη, είσαι τόσο ωραία»
Γκαίτε

Φυλαχτό να φοράς την Άγια Στιγμή.
Μέσα από φεγγερές στοές
να μπαίνεις στο αλώνι της σελήνης,
τον τρύγο των φιλιών,
τη δόξα των σωμάτων να γιορτάζεις.
Να γιορτάζεις.



Και στους πυκνούς Ορίζοντες
ας καίγονται οι μήνες και οι χρόνοι.
Τη διάρκειά τους καταργώντας.
 
Από τη συλλογή Ανάφλεξη στιγμών (2004)