Κάθε ημέρα

Κάθε ημέρα

Κάθε ημέρα το αύριο πνιγέται

σε μία απειλή κυριαρχίας,

που ματώνει ύπουλα τον τόπο.

Μία απειλή με φωνή εξουσίας

πάνω από πολιτείες χυμάει,

φουντώνει σε καλλιέργειες,

σε δάση και βουνοκορφές εξαπλώνεται,

καίει της θάλασσας τα σωθικά.

Σ’ έναν κόσμο

που μας αιχμαλώτισε βήμα – βήμα,

έρπουμε πάνω σε ερείπια μέσα στην τέφρα.

Πίσω από τη γύμνια ανάλγητων ημερών,

κενοί σαν όστρακα χωρίς περιεχόμενο,

μα διψασμένοι για πίστη στον εαυτό μας,

βαραίνουμε σαν πέτρες βαθιά μέσα σε έλη,

σαν ίσκιος που χάνεται σε σύννεφα απειλητικά.

Παρασκευή 27/2/2015 11 το πρωί 

Και επιτέλους

Και επιτέλους

Και ας αναλογιστούμε επιτέλους,
ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί,

την εκπάγλου ομορφιάς υπόσταση σου 
το βλέμμα σου χωρίς σκιές,
μέσα του ανάβει η περηφάνια,
τα φθαρμένα ρούχα που φορούν οι αθώοι,
την ελπίδα που ενταφιάστηκε
στην εκμετάλλευση των αδυνάτων,
τους νεκρούς που μαρτύρησαν
γιατί δεν δέχτηκαν την υποδούλωση,
το αίμα από χρώματα κι ευωδιές
που κυκλοφορεί στις φλέβες σου
και ας ομονοήσουμε.


Για να λάμψει από την στάχτη
το φως που γελάει στον ουρανό μας,

για ν' αναπνεύσουμε πάλι τον αέρα
που μιλά στις καρδιές μας,
που γονιμοποιεί την πίστη των ανθρώπων στον εαυτό τους.

Μελίτα Τόκα Καραχάλιου

Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015 

Διακοπές στο κρεβάτι

Διακοπές στο κρεβάτι

“τώρα γίνομαι στουπί στο μεθύσι

από Σύμπαν”

G. Ungaretti : “ η όμορφη νύχτα”

Ν’ αφήνεις τα επίγεια

με την βαθιά ματιά σου,

ν’ ατενίζεις τον καταγάλανο ουρανό,

που δεν ξέρεις από πού αρχίζει

και πού τελειώνει.

Άκακος κι ανήμπορος να υπάρχεις,

ν’ αναπνέεις πάνω σε βράχο μοναχικό,

που γλίστρησε απ’ την αρμονική

αγκαλιά του σύμπαντος.

Βράχος μοναδικός,

σαν γυναίκα κακοπαντρεμένη μοιάζει,

που με ξέπλεκα μαλλιά

μπερδεύτηκε με την ανθρώπινη κοπριά,

κολυμπά μες στην ασέβεια της ομορφιάς της,

στην ευτέλεια και τη σήψη,

στη χυδαία ασυδοσία.

Κι εσύ, ανάσα την ανάσα, χωρίς ιστία,

ν΄ απολαμβάνεις διακοπές στο κρεβάτι σου.

Σάββατο 16 Αυγούστου 2014 10 το πρωί.

Τραγούδι για την πόλη

Τραγούδι για την πόλη

“Πόλη παγωμένη με όμοιες γωνίες»

Paul Eluard: “ Κριτική της ποίησης»

Πόλη από ανθρώπους αδειανή

με κτήρια αποστεωμένα,

όμοια με δένδρα αποξηραμένα, δίχως χυμό,

μοιάζουνε με φαντάσματα,

με αρχαίο τάφο συλημένο.

Πόλη σαν κέλυφος αυγού

χωρίς το περιεχόμενό του,

θυμητάρι μιας άλλης εποχής.

Δρόμοι με αντανακλάσεις καυτές,

σαν πληγές αλήθειας

ερεθίζουν, εξάπτουν το δέρμα της ημέρας,

επιβάλλουν την προστασία της δροσιάς.

Μια ερημιά που όλο φουντώνει,

απλώνεται παντού,

κρεμασμένη στην καρδιά του Ιούλη.

Μόνον οι ομπρέλες του Ζογγολόπουλου

γνέφουνε για συντροφιά

Εκεί, πλάι στης θάλασσας το γαλάζιο.

Παρασκευή 29 Αυγούστου 2014 ώρα 3 το μεσημέρι.

Μελίτα Τόκα Καραχάλιου

ΚΑΛΕΣΜΑ

ΚΑΛΕΣΜΑ

Θυμάσαι το σφύριγμα του καραβιού κάθε πρωί;
Πως έσκιζε την αχνιστή ησυχία κι έψαχνε ανυπόμονα
να μας εύρει;
Κάλεσμα ζωής έλεγες.
Τρύπαγε αόρατα τους τοίχους
και κάθονταν προκλητικά
πότε πάνω στο μπουκαλάκι με το ινδιάνικο άρωμα
πούχες τοποθετημένο στην τουαλέτα σου
πότε πάνω στις κινέζικες βελόνες
μ' αυτές στόλιζες τα μαλλιά σου.


Άλλοτε πάλι κι'  αυτό γινότανε τις περισσότερες φορές
θρονιάζονταν μέσα στον καθρέφτη.
Προσπαθώντας τότε να τον καθαρίσεις
έβλεπες τον εαυτό σου να μεταμορφώνεται
σ' ένα αιχμηρό ερωτηματικό 


Από την Συλλογή Περιπλανήσεις 

ΣΤΟΝ ΚΑΘΕ JOHN

ΣΤΟΝ ΚΑΘΕ JOHN

Ο John με τα χαμηλωμένα μάτια
κάθονταν στο cafe - bar
πλάι στον κάλαθο των αχρήστων
Έψαξε μια
δυο
τρεις φορές
μια
δυο
τρεις φορές
μια
δυο
τρεις ελπίδες αδειανές
στον κάλαθο των αχρήστων


ΟJohn με τα χαμηλωμένα μάτια
περίμενε στο metro
μαζεύοντας γόπες απ' τους περαστικούς
μια ρουφηξιά - ένας λυγμός
δύο ρουφηξιές - ένας καϋμός
τρεις ρουφηξιές - έχει ο θεός

Όταν ξανάδα τον John, καθότανε
θυμάμαι, στη γωνιά του δρόμου
και με γυάλινα μάτια κοίταγε - τι περίεργο -
τον ουρανό.

Ω! John, Γιάννη, Jean,
πόσο ευτυχισμένα ήτανε τα μάτια σου. 

Από την Συλλογή Περιπλανήσεις 

ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΑΓΥΡΤΙΣΣΑ

ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΑΓΥΡΤΙΣΣΑ

                               Με κρασί με ποίηση ή μ' αρετή διαλέχτε

                                               Όμως μεθάτε

                                               Ch. Baudelaire: Μεθάτε

Ψυχή μου αγύρτισσα
τα πράσινα που πόθησες ταξίδια
τα ματωμένα σου όνειρα άλλη μια φορά
- απ' τ' αλμυρό κρασί μεθυσμένα-
χορό εστήσανε στο μενεξεδί της αμμουδιάς αλώνι


Ψυχή μου αγύρτισσα
τα σφαλιστά που λάτρεψες κοχύλια
ακόμα μια φορά το γλαροπούλι είδες
στις θαλασσένιες κοτσίδες ανάμεσα
να ξεδιπλώνει τη χαρά του


Ψυχή μου
των γαλαζένιων πόντων ζηλεύτρα
τον ισκιωμένο ορίζοντα γιατί δε σπας;


Από την Συλλογή Περιπλανήσεις