Θα παίρνω

Μέσα στην ακίνητη αιωνιότητα

μέσα στα Τάρταρα της ζωής,

στην απόλυτη καλοκαιρινή σιωπή,

που την σπάει ο τρεμουλιαστός ψίθυρος της θάλασσας

άλλοτε μελαγχολικός, άλλοτε χαρούμενος

λέξεις συντίθενται, εκπέμπουν τους δικούς τους ήχους,

η κάθε μία έχει τις δικές της διαστάσεις.

Στο διαυγές φως του δειλινού,

καθώς δίνει στα καθημερινά πράγματα

μία μυστηριώδη λάμψη,

που αιωρείται αέρινη,

σαν σύννεφο από χέρι θεού,

εγώ θα παίρνω κουράγιο

απ’ το χαμόγελο ενός παιδιού,

που την ψυχή μου γαληνεύει.

4 Οκτώβρη 2018

από την ποιητική συλλογή, "Χαραμάδες του χρόνου"

Μην λυπάσαι

"ο χρόνος δεν αρνιέται να

παραλάβει τίποτα"

Ν. Βρεττάκος

Γι' αυτό που είσαι μην λυπάσαι.
Μέσα στα μάτια σου
παιχνιδίζουνε του ήλιου η ευφορία
της θάλασσας τα χρώματα.
Τα μάτια σου κυοφορούν
της ημέρας την ελπίδα, της νύχτας τη σιωπή,
με τη ματιά τους να κουβαλά αντιφέγγισμα ημερών
που γείρανε στην κοίτη του χρόνου.

Γι' αυτό που είσαι μην λυπάσαι
κι ας ξεθωριάσαν οι ημέρες
κι ας παραπαίουν από ανέμους παρασυρμένες.
Από τη χαίτη της αυγής
απόκοσμα ηχούν φωνήεντα,
που ανθίζουν πόθους αρχέγονους.

16 Οκτώβρη 2010

από την ποιητική συλλογή, "Χαραμάδες του χρόνου"

Το μηδέν

« Είναι σκοτεινιασμένη ακόμα η θύμησή μου
από το πηγαινέλα σου»
P. Eluard

Είναι  που τα σχήματα τον βασανίζαν πάλι
κι αυτός με σιγουριά κατέληγε στον κύκλο.
Το στρογγυλό σχήμα πάντοτε, χωρίς τις γωνίες,
όπου συνωθούνται  πτώματα του χρόνου.
Οξυγώνια μόνον η θύμησή του,
σαν  πυραμίδα γρανιτένια σε άνυδρο τοπίο.

Πότε αναρριχότανε από τη μια πλευρά
έχοντας στην καρδιά την πιο αρχαία μαργαρίτα,
φλεγόμενη από εκείνη την αναπότρεπτη αναστάτωσή του.
Πότε κατέρρεε από την άλλη, και βούλιαζε
μέσα σε τέλματα από λέξεις κι έμενε ‘κει,
ήχος απόρρητος του δικού του συνθλιμμένου χρόνου,
που παρέμενε βουβός και οξυγώνιος.

Όμως αυτός προτιμούσε το στρογγυλό σχήμα,
όπως το μηδέν παραδείγματος χάριν.
Σε χρόνο μηδέν ήθελε να ξεχάσει.

από την ποιητική συλλογή, Φαινώ η αγρύπνια του πελάγου, 

Κι αν

Η Σελήνη βρέχει το μελάνι της
από το φεγγίτη
στο ρυθμό των τριζονιών.
Στις φυλλωσιές της αγρύπνιας
έρχομαι σε σένα,
σε περιμένω στο ανεβοκατέβασμα της σκάλας
για λίγο τώρα από ηδονή.

Κι αν οι καιροί οξειδωθούν
εσύ θα είσαι πάντα εκεί,
στο σπίτι μας με θεμέλια σύμφωνα αξόδευτα,
με τοίχους φωνήεντα ηλιόλουστα
να γεννάνε κάθε άνοιξη
το καινούριο μας σώμα.
Και η Σελήνη θα εξακολουθεί
να βρέχει το μελάνι της
                                                 από μνήμη ανέσπερη.

                                                                                                             
                                                                                      Ιούνης 2004

                                                                   από την ποιητική συλλογή Αποικία κοχυλιών, εκδ. ΑΡΜΟΣ

΄Αλλοι σε είπαν

΄Αλλοι σε είπαν

Άλλοι σε είπαν ρήγα, άλλοι ραγιά

εγώ θα σε πω ελεύθερο, ατίθασο παραμυθά,

κυρίαρχε ελληνικέ λαέ.

Άλλοι σε είπαν πρωτοπόρο του πολιτισμού,

εγώ θα σε πω πηγή του καλού και του κακού για τον εαυτό σου.

΄Αλλοι σε είπανε σπουδαίο νομοθέτη,

μα εγώ θα σε πω ατομιστή συμφεροντολόγο.

Ευκολόπιστε λαέ, που δεν λογαριάζεις

το συμφέρον της ολότητάς σου

αφού κι εσύ αποτελείς συστατικό δικό της,

οδοιπορείς αργά προς το καλό

μα είσαι πρωταγωνιστής στον κατήφορο.

Δεν φοβάσαι τον θάνατο,

διψάς για αιώνιες αξίες,

συγκρούεσαι συνεχώς με τον συνοδοιπόρο σου,

κι η τάση υπεροχής που έχεις

στην αυτοκαταστροφή σε οδηγεί.

Κυρίαρχε εσύ λαέ, ευνουχισμένε, εξαθλιωμένε,

που προσπαθείς να διασώσεις

την τιμή και την αξιοπρέπειά σου,

μάζεψε τα κομμάτια της συντριβής σου,

σταμάτα ν’ απλώνεις το χέρι σου για ελεημοσύνη.

Οριοθέτησε με σύνεση τα χνάρια σου

πάνω στην ανελέητη άμμο των καιρών μας,

κλείσε τ’αυτιά σου στις προκλητικές Σειρήνες που σε απειλούν.

Πάτα γερά στα πόδια σου

ορθώνοντας την πίστη στον εαυτό σου.

Γιέ του Διόνυσου και της παράδοσης εσύ

και άξιε αφέντη της φιλοτιμίας,

μάθε από τα λάθη σου

και ξεκίνα μέσα από την μαύρη αυγή

ν’ανοίγεις μονοπάτια που οδηγούν σε ξέφωτα.

Σάββατο 18 Ιούλη 2015

ώρα 10’ το πρωί

Μελίτα Τόκα Καραχάλιου

Δεν αρνηθήκαμε

Δεν αρνηθήκαμε

Η αξιοπρέπειά μας κουρέλι σε παζάρια διεθνή.

Δεν αρνηθήκαμε τα τραγικά μας λάθη.

Ζήσαμε σαν τον πεύκο

που μεγαλώνει αργά πίνοντας νερό αλμυρό,

που χύνει τα δάκρυά του σε κάθε τσεκουριά.

Οι ρίζες μας βαθειές στο χώμα των αιώνων,

κραυγές καθάριες,

διαλύουνε του κεραυνού την απειλή.

Δεν αρνηθήκαμε τα λάθη μας.

Μόνον

την ευτέλεια αρνιόμαστε

στα νύχια άπληστων τοκογλύφων.

Σάββατο 1 Οκτώβρη 2011 ώρα 9" το βράδυ

Μελίτα Τόκα Καραχάλιου 

Αντιστέκομαι σημαίνει υπάρχω

Αντιστέκομαι σημαίνει υπάρχω

"Μια κι έχουνε νοιώσει το φως

θα' ναι μήπως δυνατό να νυχτώσει απόψε"

Paul Eluard: Στην καρδιά του Αυγούστου

Γη πράσινη σαν λιβάδι

γη γαλάζια σαν θάλασσα

γη κόκκινη σαν φωτιά,

που δεν σ' αφήνει να τραγουδήσεις.

Μέσα από τις φλόγες ξεπηδά

η αδικία, η εκμετάλλευση, η απόγνωση

για τους αθώους της γης,

που πιστεύουνε στο φως,

στη ζωή που βγάζει μπουμπούκια.

Υπάρχουνε λαοί απελπισμένοι,

χάσανε την πίστη στον εαυτό τους,

η εξαθλίωση τους απειλεί,

ο φόβος της εξόντωσης.

Ξέχασαν τον έρωτα για την λευτεριά,

το καρδιορίζωμα στη γη τους

που είναι πιο οδυνηρό κι απ' τους εχθρούς

κι από την κάθε καταπίεση.

Γιατί αντιστέκομαι σημαίνει υπάρχω.

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2014, ώρα 12 το μεσημέρι.