Αντιστέκομαι σημαίνει υπάρχω

 "Μια κι έχουνε νοιώσει το φως

 θα' ναι μήπως δυνατό να νυχτώσει απόψε"

Paul Eluard: Στην καρδιά του Αυγούστου

Γη πράσινη σαν λιβάδι

γη γαλάζια σαν θάλασσα

γη κόκκινη σαν φωτιά,

που δεν σ' αφήνει να τραγουδήσεις.

Μέσα απο τις φλόγες ξεπηδά

η αδικία, η εκμετάλλευση, η απόγνωση

για τους αθώους της γης,

που πιστεύουνε στο φως,

στη ζωή που βγάζει μπουμπούκια.

Υπάρχουνε λαοί απελπισμένοι,

χάσανε την πίστη στον εαυτό τους,

η εξαθλίωση τους απειλεί,

ο φόβος της εξόντωσης.

Ξέχασαν τον έρωτα για την λευτεριά,

το καρδιορίζωμα στη γη τους

που είναι πιο οδυνηρό κι απ' τους εχθρούς

κι από την κάθε καταπίεση.

Γιατί αντιστέκομαι σημαίνει υπάρχω.

26/08/2014

12' το μεσημέρι

Από την δίγλωσση ποιητική συλλογή "ΜΕ ΤΗ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΡΟΥ"/ "LE REGARD DE KOUROS", 2018

Το χρέος

Στον Κωνσταντίνο

Στο δάσος της πλάσης φύονται

οργανισμοί παρθένοι, αυριανοί πολίτες,

αναπτύσσονται με νερό κι αλάτι.

Όταν όμως η φωτιά φουντώνει ολόγυρα τους

η ερημιά πυρπολεί το βλέμμα τους,

φωνές από αυγή και τόμο κραυγάζουν

πάνω από στέγες, μέσα στη σκόνη

που ακουμπά τον ουρανό.

Αστέρια σβησμένα από την καταστροφική

αθλιότητα του συμφέροντος,

σημαδεμένα από αστροπελέκια μίσους,

με το ‘να χέρι πεταμένο εδώ

και τ΄ άλλο πόδι ανάμεσα σε συντρίμμια.

Το χρέος της Ανθρωπότητας βαρύ.

Όπως χρέος της Άνοιξης είναι

ν’ αναγεννά την ανθοφορία των φυτών,

χρέος του Καλοκαιριού να παράγει καρπούς,

η Ανθρωπότητα οφείλει να προστατεύει τους τρυφερούς κορμούς,

που στροβιλίζονται στις πράσινες πηγές της ζωής.

22/09/2014

11’ το πρωί

από την δίγλωσση ποιητική συλλογή "ΜΕ ΤΗ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΡΟΥ"/ "LE REGARD DE KOUROS", 2018

Jusqu’à quand [Μέχρι πότε]

«Jusqu’à  quand la sauterelle étrangère»

Chanson populaire de Sikinos,

Chantée par le Père Théodore Arsénikos

En fouillant les entrailles de notre terre

nous découvrons des animaux très anciens

qui l’ont foulée,

des colonnes de temples qui ont été fondés sur elle,

des hordes de conquérants barbares qui l’ont pillée.    

Les pouls de son cœur

est murmure d’une vie nouvelle,

caché dans les rafales du vent,

dans les regards vides des hommes

que la désespérance immobilise.

Un nouveau fléau qui s’abat

émeut son cœur antique.

Et les statues de se demander

étonnées jusqu’à quand.

Oui, jusqu’à quand ?

Lundi 27 Avril 2014

à 7 h. du matin

Aπό την ποιητική συλλογή, «LE REGARD DE KOUROS»[«ΜΕ ΤΗ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΡΟΥ»]

Δημοσιευμένο στην Διεθνή Ανθολογία της Σύγχρονης Ποίησης, Γαλλία, 2019

LE FLORILEGE de la Société des Auteurs et Poètes de la Francophonie, 2019  

Μικρές λόγχες

Επιθυμίες, λόγχες μικρές,

σαν πευκοβελόνες αιχμηρές,

μέσα στην καλοκαιριάτικη ημέρα

τρυπάτε το φως του μεσημεριού.

Και είναι σαν να βιάζετε

το κόκκινο εφήμερο της καρδιάς

που χτυπά στη σκιά μιας αστραπής.

1 Σεπτέμβρη 2018

από την ποιητική συλλογή, "Χαραμάδες του χρόνου"

Θα παίρνω

Μέσα στην ακίνητη αιωνιότητα

μέσα στα Τάρταρα της ζωής,

στην απόλυτη καλοκαιρινή σιωπή,

που την σπάει ο τρεμουλιαστός ψίθυρος της θάλασσας

άλλοτε μελαγχολικός, άλλοτε χαρούμενος

λέξεις συντίθενται, εκπέμπουν τους δικούς τους ήχους,

η κάθε μία έχει τις δικές της διαστάσεις.

Στο διαυγές φως του δειλινού,

καθώς δίνει στα καθημερινά πράγματα

μία μυστηριώδη λάμψη,

που αιωρείται αέρινη,

σαν σύννεφο από χέρι θεού,

εγώ θα παίρνω κουράγιο

απ’ το χαμόγελο ενός παιδιού,

που την ψυχή μου γαληνεύει.

4 Οκτώβρη 2018

από την ποιητική συλλογή, "Χαραμάδες του χρόνου"

Μην λυπάσαι

"ο χρόνος δεν αρνιέται να

παραλάβει τίποτα"

Ν. Βρεττάκος

Γι' αυτό που είσαι μην λυπάσαι.
Μέσα στα μάτια σου
παιχνιδίζουνε του ήλιου η ευφορία
της θάλασσας τα χρώματα.
Τα μάτια σου κυοφορούν
της ημέρας την ελπίδα, της νύχτας τη σιωπή,
με τη ματιά τους να κουβαλά αντιφέγγισμα ημερών
που γείρανε στην κοίτη του χρόνου.

Γι' αυτό που είσαι μην λυπάσαι
κι ας ξεθωριάσαν οι ημέρες
κι ας παραπαίουν από ανέμους παρασυρμένες.
Από τη χαίτη της αυγής
απόκοσμα ηχούν φωνήεντα,
που ανθίζουν πόθους αρχέγονους.

16 Οκτώβρη 2010

από την ποιητική συλλογή, "Χαραμάδες του χρόνου"

Το μηδέν

« Είναι σκοτεινιασμένη ακόμα η θύμησή μου
από το πηγαινέλα σου»
P. Eluard

Είναι  που τα σχήματα τον βασανίζαν πάλι
κι αυτός με σιγουριά κατέληγε στον κύκλο.
Το στρογγυλό σχήμα πάντοτε, χωρίς τις γωνίες,
όπου συνωθούνται  πτώματα του χρόνου.
Οξυγώνια μόνον η θύμησή του,
σαν  πυραμίδα γρανιτένια σε άνυδρο τοπίο.

Πότε αναρριχότανε από τη μια πλευρά
έχοντας στην καρδιά την πιο αρχαία μαργαρίτα,
φλεγόμενη από εκείνη την αναπότρεπτη αναστάτωσή του.
Πότε κατέρρεε από την άλλη, και βούλιαζε
μέσα σε τέλματα από λέξεις κι έμενε ‘κει,
ήχος απόρρητος του δικού του συνθλιμμένου χρόνου,
που παρέμενε βουβός και οξυγώνιος.

Όμως αυτός προτιμούσε το στρογγυλό σχήμα,
όπως το μηδέν παραδείγματος χάριν.
Σε χρόνο μηδέν ήθελε να ξεχάσει.

από την ποιητική συλλογή, Φαινώ η αγρύπνια του πελάγου,