Jusqu’à quand [Μέχρι πότε]

«Jusqu’à  quand la sauterelle étrangère»

Chanson populaire de Sikinos,

Chantée par le Père Théodore Arsénikos

En fouillant les entrailles de notre terre

nous découvrons des animaux très anciens

qui l’ont foulée,

des colonnes de temples qui ont été fondés sur elle,

des hordes de conquérants barbares qui l’ont pillée.    

Les pouls de son cœur

est murmure d’une vie nouvelle,

caché dans les rafales du vent,

dans les regards vides des hommes

que la désespérance immobilise.

Un nouveau fléau qui s’abat

émeut son cœur antique.

Et les statues de se demander

étonnées jusqu’à quand.

Oui, jusqu’à quand ?

Lundi 27 Avril 2014

à 7 h. du matin

Aπό την ποιητική συλλογή, «LE REGARD DE KOUROS»[«ΜΕ ΤΗ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΡΟΥ»]

Δημοσιευμένο στην Διεθνή Ανθολογία της Σύγχρονης Ποίησης, Γαλλία, 2019

LE FLORILEGE de la Société des Auteurs et Poètes de la Francophonie, 2019  

Μικρές λόγχες

Επιθυμίες, λόγχες μικρές,

σαν πευκοβελόνες αιχμηρές,

μέσα στην καλοκαιριάτικη ημέρα

τρυπάτε το φως του μεσημεριού.

Και είναι σαν να βιάζετε

το κόκκινο εφήμερο της καρδιάς

που χτυπά στη σκιά μιας αστραπής.

1 Σεπτέμβρη 2018

από την ποιητική συλλογή, "Χαραμάδες του χρόνου"

Θα παίρνω

Μέσα στην ακίνητη αιωνιότητα

μέσα στα Τάρταρα της ζωής,

στην απόλυτη καλοκαιρινή σιωπή,

που την σπάει ο τρεμουλιαστός ψίθυρος της θάλασσας

άλλοτε μελαγχολικός, άλλοτε χαρούμενος

λέξεις συντίθενται, εκπέμπουν τους δικούς τους ήχους,

η κάθε μία έχει τις δικές της διαστάσεις.

Στο διαυγές φως του δειλινού,

καθώς δίνει στα καθημερινά πράγματα

μία μυστηριώδη λάμψη,

που αιωρείται αέρινη,

σαν σύννεφο από χέρι θεού,

εγώ θα παίρνω κουράγιο

απ’ το χαμόγελο ενός παιδιού,

που την ψυχή μου γαληνεύει.

4 Οκτώβρη 2018

από την ποιητική συλλογή, "Χαραμάδες του χρόνου"

Μην λυπάσαι

"ο χρόνος δεν αρνιέται να

παραλάβει τίποτα"

Ν. Βρεττάκος

Γι' αυτό που είσαι μην λυπάσαι.
Μέσα στα μάτια σου
παιχνιδίζουνε του ήλιου η ευφορία
της θάλασσας τα χρώματα.
Τα μάτια σου κυοφορούν
της ημέρας την ελπίδα, της νύχτας τη σιωπή,
με τη ματιά τους να κουβαλά αντιφέγγισμα ημερών
που γείρανε στην κοίτη του χρόνου.

Γι' αυτό που είσαι μην λυπάσαι
κι ας ξεθωριάσαν οι ημέρες
κι ας παραπαίουν από ανέμους παρασυρμένες.
Από τη χαίτη της αυγής
απόκοσμα ηχούν φωνήεντα,
που ανθίζουν πόθους αρχέγονους.

16 Οκτώβρη 2010

από την ποιητική συλλογή, "Χαραμάδες του χρόνου"

Το μηδέν

« Είναι σκοτεινιασμένη ακόμα η θύμησή μου
από το πηγαινέλα σου»
P. Eluard

Είναι  που τα σχήματα τον βασανίζαν πάλι
κι αυτός με σιγουριά κατέληγε στον κύκλο.
Το στρογγυλό σχήμα πάντοτε, χωρίς τις γωνίες,
όπου συνωθούνται  πτώματα του χρόνου.
Οξυγώνια μόνον η θύμησή του,
σαν  πυραμίδα γρανιτένια σε άνυδρο τοπίο.

Πότε αναρριχότανε από τη μια πλευρά
έχοντας στην καρδιά την πιο αρχαία μαργαρίτα,
φλεγόμενη από εκείνη την αναπότρεπτη αναστάτωσή του.
Πότε κατέρρεε από την άλλη, και βούλιαζε
μέσα σε τέλματα από λέξεις κι έμενε ‘κει,
ήχος απόρρητος του δικού του συνθλιμμένου χρόνου,
που παρέμενε βουβός και οξυγώνιος.

Όμως αυτός προτιμούσε το στρογγυλό σχήμα,
όπως το μηδέν παραδείγματος χάριν.
Σε χρόνο μηδέν ήθελε να ξεχάσει.

από την ποιητική συλλογή, Φαινώ η αγρύπνια του πελάγου, 

Κι αν

Η Σελήνη βρέχει το μελάνι της
από το φεγγίτη
στο ρυθμό των τριζονιών.
Στις φυλλωσιές της αγρύπνιας
έρχομαι σε σένα,
σε περιμένω στο ανεβοκατέβασμα της σκάλας
για λίγο τώρα από ηδονή.

Κι αν οι καιροί οξειδωθούν
εσύ θα είσαι πάντα εκεί,
στο σπίτι μας με θεμέλια σύμφωνα αξόδευτα,
με τοίχους φωνήεντα ηλιόλουστα
να γεννάνε κάθε άνοιξη
το καινούριο μας σώμα.
Και η Σελήνη θα εξακολουθεί
να βρέχει το μελάνι της
                                                 από μνήμη ανέσπερη.

                                                                                                             
                                                                                      Ιούνης 2004

                                                                   από την ποιητική συλλογή Αποικία κοχυλιών, εκδ. ΑΡΜΟΣ

΄Αλλοι σε είπαν

΄Αλλοι σε είπαν

Άλλοι σε είπαν ρήγα, άλλοι ραγιά

εγώ θα σε πω ελεύθερο, ατίθασο παραμυθά,

κυρίαρχε ελληνικέ λαέ.

Άλλοι σε είπαν πρωτοπόρο του πολιτισμού,

εγώ θα σε πω πηγή του καλού και του κακού για τον εαυτό σου.

΄Αλλοι σε είπανε σπουδαίο νομοθέτη,

μα εγώ θα σε πω ατομιστή συμφεροντολόγο.

Ευκολόπιστε λαέ, που δεν λογαριάζεις

το συμφέρον της ολότητάς σου

αφού κι εσύ αποτελείς συστατικό δικό της,

οδοιπορείς αργά προς το καλό

μα είσαι πρωταγωνιστής στον κατήφορο.

Δεν φοβάσαι τον θάνατο,

διψάς για αιώνιες αξίες,

συγκρούεσαι συνεχώς με τον συνοδοιπόρο σου,

κι η τάση υπεροχής που έχεις

στην αυτοκαταστροφή σε οδηγεί.

Κυρίαρχε εσύ λαέ, ευνουχισμένε, εξαθλιωμένε,

που προσπαθείς να διασώσεις

την τιμή και την αξιοπρέπειά σου,

μάζεψε τα κομμάτια της συντριβής σου,

σταμάτα ν’ απλώνεις το χέρι σου για ελεημοσύνη.

Οριοθέτησε με σύνεση τα χνάρια σου

πάνω στην ανελέητη άμμο των καιρών μας,

κλείσε τ’αυτιά σου στις προκλητικές Σειρήνες που σε απειλούν.

Πάτα γερά στα πόδια σου

ορθώνοντας την πίστη στον εαυτό σου.

Γιέ του Διόνυσου και της παράδοσης εσύ

και άξιε αφέντη της φιλοτιμίας,

μάθε από τα λάθη σου

και ξεκίνα μέσα από την μαύρη αυγή

ν’ανοίγεις μονοπάτια που οδηγούν σε ξέφωτα.

Σάββατο 18 Ιούλη 2015

ώρα 10’ το πρωί

Μελίτα Τόκα Καραχάλιου